Remek's Blog

The Great Himalayas

2005-09-04T00:19:00.000-07:00

Due to the increasing demand (well.. not really.. I had two complains so far) for some English content on my blog, I decided to try it out. And here you go.. The most thrilling and adventureous section of the blog, i.e.: The Himalayan Extravaganza, is hereby written (arguably) in English.

Latency, latency. Maintaining a blog is, without a doubt, a shamless display of one's vanity (His favourite sin). What else can this selfish hope for an audience be? Maintaining a blog is therefore a pure and narcistic pleasure, which by definition (of a sin) should be easy to carry out. Well.. It so happens I've been really shite at keeping my blog up to date and I am not quite sure what that means. It is now Sep.4th and I'm sitting in my flashy appartament in Bangalore/India telling tales of the past.

For those of you who hopefully wonder what do I do in India (there you go.. vanity) and for those of you who haven't read the Polish section below (cos' what follows is appolingly a lazy translation of the said)... As of Jul 2004 I've been working as an engineer for the company called Symbian Ltd in its London/Waterloo headquarters. Ever since I started my career,
I've been producing invisible things (actually they can't even be called 'things') and that, I must confess, has been somehow demotivating. It's a skill nontheless and I make my living out of that. At some point in Jun 2004, following a telephone interview, Symbian Ltd. had articulated the belief that I might be quite efficient in making invisible things and had offered me a job. Symbian itself makes its living out an invisible thing, which it calls Symbian OS. Other commercial entities (be it Nokia, Sony Ericsson, Samsung etc.) put Sybian OS into (praise the Lord) physical, tangible and very much visible gizmos like this one, which I, with more or less pride, happen to carry. Unfortunatelly, after spending over a year in Symbian, I can't really say any of my work has ended up as a part of a phone. This is because of the lattency consumed between producing a piece of invisible work and all the commercial jazz, quality control, release stages and supplier dependencies happening before the said work can start to function constituting a feature (or a bug for that matter).

In Jul 2005 I have signed up for the India secondments programme and became an expat in Symbian India Ltd. /Bangalore. I've agreed to go on two trips to India all adding up to 3 months in total. My visa clearly states I am a tourist. I nontheless work every day and guess this makes me quite a rare case of a western, illegal gastarbeiter in India. As a Pole however, I think nothing of it :) Before I left London I managed two imporant arrangements:

Take Halina, my better half, on board of the first trip.
Split our return flight in two installments with a fortnight pit-stop in Delhi.

Surprisingly, Delhi ain't much different to London really:

So I don't think there's a point in telling Delhi stories. Anyone can go astray round London Soho, Kentish Town, Brixton or Wimbledon and experience his or hers own Delhi. Himalayas on the other hand.. Himalayas are no much different to Northern Wales..

Aren't they? Clearly my sarcasm is too obvious. I haven't lived in Britain long enough ;)

We've taken off from Delhi to Himalays on Aug 8th. The overnight, semi-sleeper coach rocked us gently until we both passed out. The following morning woke us up with its early.. exposition. The coach was twisting loops and climbing up one of the most spectacular valleys we've ever seen. The valley must have been over a 1000m high with the road (we were on) carved pretty much half way between its bottom and the top. At about 10:00am we've reached the first post, namely: Manali in the state of Himachal Pradesh.

Manali proved to be a bit too crowded to be the ultimatelly idyllic chill-out spot. Apparently it used to be a hippy village back in the sixties and indeed, cannabis is still very easy to find there and some of the lads we saw appeared to have left Europe sometime in 1964. Above from that, plenty of tourists both from America and Europe, but mostly, herds of Israelis catching a breather after their military service.

We checked into 'Apple View Guesthouse' and spent three consecuitve days there. When in 'Apple View' we hooked up with a couple from Chicago - John and Darcy. John and Darcy wanted to rent a jeep (as opposed to Jeep) and head to Leh.. And they needed someone to join in to share its cost. Darcy spoke a lot, John spoke somehow less. The first impression was that Darcy spoke for the sake of it and John could barely be arsed. Of course, I wouldn't have said that without later admitting that this was by far a wrong impression. And that's fortunate, cos' it's so much more fun to share a jeep with someone thoughtful and witty (all the best folks!). We spoke of George W. Bush (in a bad way), mp3s, greedy capitalist music distributors and last but not least Brad Pitt and Angelina Jolie (commenting a bit on her perky assets).

It is roughly 8000Rupees (~£100) to rent a jeep and there's room for eigth in it. It then made perfect sense for Darcy and John to introduce us to Katie, Harriet and Lawrence. Katie was a lone Aussie operator navigating through India with the people she met. Harriet and Lawrence where borther and sister from The Jersey Island (St.Helier). Not that this has spawned a lifetime friendship, but they were defo a good bunch of folks and a great laugh to travel with. Lawrence and Harriet even decided to share some of their bortherly-sisterly shameful deeds, one of which had stuck in my brains.. Harriet has always been Lawrence's little sister. When she was literally little and when they all lived in a house next to a fairly congested street, one day Harriet had decided to examine the street. The grandpa had spotted her from the upstairs but also promptly realized he wouldn't had made it in time to save the granddaughter. He then alterted Lawrence, who had been playing in the garden "save your little sister Lawrence!". Lawrence, although almost equally little as Harriet, managed to dodge the traffic and grab the sis in a trully Bruce Willis -like display of bravery. And so Harriet was safe whilst Lawrence became a true hero of the day. Grandpa was so proud of his little lad, he gave him a tengible reward of 20quid and at that moment it clicked. On numerous occasions afer the deed Lawrence had been pushing his little sister outside the fence just so he could safe her and claim the money. And guess what? Lawrence is now a lawyer (sorry Louise ;).

We had hit the spectacular and thrilling road from Manali to Leh.

The road between Manali and Leh is an interstate (Himachal Pradesh to Jammu & Kashmir) 400-odd kilometres stretch of dust, holes and occasional tarmac and it is of highest strategic importance to India. And it is so because of the neverending diplomatic tensions between India, Pakistan and China. Constant military presence and inaccesbility of the northern territories demand a reliable passage for supplies. The road from Manali to Leh is only accessible between May and October, when there is no snow. During the winter the Mother Nature makes sure as little as possible is left to drive on. Therefore the road requires constant maintanence and that presents a trully gargantuan parabole of the Forth Bridge Painting.

Hampi

2005-08-03T01:03:00.000-07:00

Wycieczka do Hampi

Hampi znajduje sie tu. Z Bangalore do Hampi jest na oko 350-400km. Za bilet 2AC (druga klasa z klimatyzacja) zaplacilismy po 1700Rupii (125PLN). Za druga klase po prostu (bez klimatyzacji) zaplacilibysmy po 400Rupii, a za pierwsza 4000Rupii (jak moowi Nithin). Wszystkie te klasy sa ma sie rozumiec w tym samym pociagu, ktory sie tak samo dla wszystkich wlecze dziewiec godzin. I kto teraz rzuci kamieniem na ekspres Wroclaw->Warszawa???

Hamipi to rozciagniety na 10km kwadratowych kompleks kilkunastu swiatyn hinduistycznych... kurna nie mam dzis natchnienia blogistycznego.. potem cos dopisze

2005-07-18T06:40:00.000-07:00

Drogie Gremli.. (o pardon) Fraglesy,

Tu Remek i Halinka z podroozy po dzikim Wschodzie. Halinka wlasnie wsuwa ananasy saute’ – ja juz swoja porcje wrzucilem i nieco sie boje o konsystencje porannej kupy. Halina nie robi kupy, wiec ma luz. Ale od poczatku.
Podrooz

W sobote 9 lipca, 2 dni po zamachach przy Liverpool Street, Halina wysiada ze Stansted Express przy Liverprool Street:

Potem idziemy na obiad i piwo i dalej to moze przewine az do najblizszego poniedzialku, kiedy to wstajemy nieludzkim porankiem i sennie snujemy sie sennym metrem na Heathrow terminal 4. Po 8 godzinach lotu BA143, trzech filmach na pokladzie (ten o Hitlerze tylko pamietam.. “Upadek”), 3 dzinach z tonikiem, 5 winach i dwooch browarkach ladujemy na Mahatma Ghandi Internation Airport w Delhi. Jest 23:00. Idziemy na dwoor poobcinac lokalne klimaty.
Mamy 7 godzin czekania na samolot do Bangalore. Jest 30 stopni i 300% wilgotnosci, robale, nagabywacze - Super :) Meksyk :). Pan taksoowkarz stara sie nas przekonac, ze koniecznie potrzebujemy jego uslugi, bo:

samolot do Bangalore odfruwa z terminalu krajowego, do ktorego jest kawalek.
zostac na miedzynarodowym nie mozemy
na krajowy nas nie wpuszcza na wczesniej niz 2 godziny przed odlotem, w zwiazku z tym potrzebujemy hotel..

I on (taksowkarz) nas ma sie rozumiec ustawi jaksiemasz. Gruby ochroniarz taksuje nas w pionie i sie zlosliwie usmiecha – znak, ze nasz sceptyzym jest mocno uzasadniony. Moowie taksowkarzowi, ze sie najpierw opytamy na lotnisku. Taksowkarz sie stawia, ale my stawiamy sie mocniej. Rzecz jasna na lotnisku jest interterminal transfer lounge, gdzie mozemy sie nieco zdrzemnac i odczekac na darmowy autobus do terminala krajowego. 30 stopni, 300% wilgotnosci, robale – super :)!

Terminal krajowy w Delhi wyglada jak.. dworzec PKP w Zabrzu. Przy wejsciu policja chce zobaczyc karty pokladowe. Pokazujemy. Rozgladamy sie po hali odlotow.. ludzie spia na fotelikach, inne snuje przegladaja wystawy sklepowe, wychodzimy na spacer. Przy wyjsciu policja chce wiedziec po co wychodzimy. “Na spacer”.. “Acha.. no to prosze”. Spacerujemy, wracamy do hallu odlotow, policja chce widziec karty pokladowe. Pokazujemy. Na srodku hallu sa rentgeny do bagazu, a czek-in za nimi. Nikt nas nie zmusza, zeby przejsc przez roentgen, wiec go omijamy i meldujemy sie przy czek-inie. Pan pyta czy bylismy przez roentgen.. “Nie? No to zapraszam najpierw na roentgen a potem do mnie”. Idziemy przez roentgen, pan sztempluje kazdy element bagazu “Security Checked”. Potem spokojnie wychodzimy na dwoor, pakujemy do plecakow kilo opium i bombe, wracamy do czek-inu pan sprawdza.. “Sztempel jest.. ach to bardzo prosze.. Miejsce przy oknie”

Phi. Idziemy przez piszczace bramki. Haline zawracaja, najwyrazniej pchala sie przez bramke
dla chlopcow, a powinna dla dziewczynek. Pan sztempluje karte pokladowa i wisiorek przy bagazu podrecznym “security checked”. Wsiadamy do autobusu, pan chce widziec karty pokladowe i wisiorek przy bagazu.. “Sztempel jest, a to prosze” (choc k. przeciez nikt sie do poczekalni nie moogl dostac nie przechodzac przez bramke .. nawyzej se moogl ten wisiorek przy bagazu zgubic i liczyc na podrooz do Chebzia zamiast do Bangalore). Wysiadamy z autobusu, pan sprawdza karty pokladowe.. Ja jebie! Wsiadamy do samolotu.. pan sprawdza karty pokladowe na dole schodkow i na goorze schodkow “Sztempel jest, a to prosze”.

Bangalore (tez znane jako Garden City, ale to zdaje sie zamierzchla, kolonialna przeszlosc). Szesc milonow ludzi, stolica stanu Karnataka, poludnie Indii, Indyjska “Dolina Krzemowa”. http://www.infoplease.com/atlas/country/india.html.
Na lotnisku czeka na nas real english gentelman, Paul /Pogromca Tygrysow/ Galea.

Od zawsze mialem takie marzenie, zeby wyladowac w jakim obcym miescie i zeby tam czekal na mnie choffeur z tabliczka: “Jego taka i owaka ekscelencja Remek”. Obce miasto jest, drajwer Ali jest, ale Paul zdeptal chamsko moje marzenie i uparl sie ze po nas wyjdzie na lotnisko, bo nie chcialo mu sie do robototy. A ze Paula znam, tabliczka nie byla potrzebna :( Nasz drajwer Ali wiezie nas do hotelu:

Pierwszy dzien w Pracy

Dla niezorientowanych wyjasniam. Od 19/07/2004 pracuje w charakterze pana inzyniera w firmie Symbian w miescie Londyn (wiem, ze nie ma takiego miasta). Zawsze zajmowalem sie robieniem rzeczy niewidzialnych, co (przyznam) jest nieco demotywujace. Jako ze Symbian ma w statusie (mission statement) robienie pewnej niewidzialnej rzeczy, ktora nazywa Symbian OS, i jako ze uwierzyl w moje w sprawach niewidzialnych doswiadczenie, zaproponowal mi posade. Posada przynalezy do podjednostki organizacyjnej zajmujacej sie wyjatkowo wrecz niewidzialnym aspektem Symbian OS to sie oznacza stosami protokolowymi.

Od dwooch z okladem lat Symbian (majac kwatere gloowna w Londynie) usiluje nieco przyoszczedzic out-sourcujac do Indii/Bangalore. Kilka miesiecy temu odbyla sie dosc (jak slyszalem) smetna inauguracja Symbian India Ltd. i ja wlasnie jestem w Bangalore w zwiazku z tym (w zwiazku z inauguracja, a nie jej takimi czy owymi cechami). Po roku brylowania w Londynie, gdzie dalem sie poznac jako pracownik summienny, bystry i pogodny, zaproponowano mi 2 miesieczna wycieczke do Bangalore i ja sie z tego ucieszylem. Po krootkich negocjacjach wycieczke rozciagnieto na 3 miesiace (w dwooch ratach) w zamian oferujac Halince (mojej lepszej polowie) bilet do Bangalore i miejsce w hotelu obok mnie - i z tego tez ucieszylem (Halinka wydaje sie roownie zadowolona).

Droga do pracy wyglada tak:

Bangalore to miasto, ktoremu sie na tle Indii wiedzie coprawda niezle, ale nie wolno zapomniec, ze wciaz 70% populacji utrzymuje sie z rolnictwa, 1/3 jest niepismienna, a przecietna placa niskokwalifikowanego robotnika to jakies 50PLN na miesiac. Posrod dosc powszechego (jak na nasze standardy) niedostatku przezieraja tu i oowdzie enklawy luksusu, lepsze samochody i kwatery wielkich korporacji. W takiej wlasnie enklawie (stety czy niestety) ma siedzibe Sybmian India Ltd.

Do moich tu obowiazkow nalezy zapoznanie sie z inzynierami na miejscu, przeprowadzenie kilku prezentacji (o stosach protokolowych), pomoc w przypadkach naglych, troska o morale zespolu, i oswojenie go z rysami wschodnio-eurpejskimi (choc oni tego aspektu wschodniego jakby nie dostrzegaja). A tak.. lokalne imiona i nazwiska to duze dla mnie wyzwanie. Ze zapodam kilka przykladow: Shambuling Karikatti, Vijaya Annapurna, Smruti Ranjan czy tez Amitabh Madathil.

Amitabh daje mi sie czasem pyknac swoim Enfieldem (konstrukcja z lat 50-tych).

Czytelnikowi pozostawiam jako cwiczenie te oto zagadke: Dlaczego tak ostatnio przemozna odczuwam chec jazdy na moturze? Najlepsze diagnozy sproobuje opublikowac. Tak czy inaczej prawa jazdy kat. A nie mam. Nie mam bo majac lat 17 uznalem, ze wszelkie zabiegi majace na celu umozliwienie sobie rzeczonej przyjemnosci sa proobami samoboojczymu - i wcale nie przestalem tak uwazac. Mimo wszystko postanowilem prawo jazdy na motur zrobic z mysla o tym muskularnym bejbi.

W Londynie sytuacja ma sie tak:

CBT (Compulsory Basic Training) - Obowiazkowe szkolenie dla kazdego kto w ogoole mysli o prowadzeniu zmotoryzowanego jednosladu [80 GBP]
Ezgamin Kat. A [80GBP]
Nauka [100GBP/dzien] a tych dni podobno potrzebuje conajmniej 6 skoro nigdy na moturze nie jezdzilem.

No to jest razem prawie 800GBP czyli nie w kij dmuchal. Oczywistym ciezarem jest samo ujarzmienie jednosladu i stad tez pomysl, zeby nauki przyjac w Indiach (10GBP/dzien).

Wracjac jednak do klimatow pracwych.. Ponizej stoloowkowy obiad (~2 PLN) - tzw. Thali Lunch.

Windsor Sheraton
Windsor Sheraton jest zapewne jedna z najbardziej spektakularnych oaz luksusu w Bangalore. Pieciogwiazdkowy hotel ze zlotymi sraczami, w ktorym drzwi otwieraja maharajowie, kazda z szesciu restauracji zatrudnia troje kelnerow na stolik, do curry-kotleta przygrywa Straussa kwartet smyczkowy, a za piwo trzeba zaplacic 240 Rupii (~16PLN).

Pub 'Dublin' w hotelu Windsor Sheraton. To co pije nazywa sie 'half-yard of lager' i w przeciwienstwie do Wroclawskiego 'Czeskiego Filmu' porcja jest jednoosobowa i bez kranika.

Ale Halina mi wytyka, ze za malo w tym blogu Indii i o Indiach...

TukTuk czyli dywagacje o ruchu drogowym.

TukTuk czyli inaczej AutoRyksza to jedno z najpopularniejszych i najtanszych srodkow komunikacji w Indiach/Azji poludniowej. 10 min jazdy, czyli jakies 5-7km kosztuje 20Rupii (~1.5PLN). TukTuk to pokraczny mariaz skutera marki Vespa i dwuosobowej lektyki (z baldachimem). Po przejazdzce tuktukiem, przyjetym zwyczajem jest ucalowanie matki ziemi, dluga rozmowa z rodzicami i przemozna chec pozostawienia czegos po sobie (bloga dajmy na to).

O ile w Europie Zachodniej na 100tys mieszkancow, 0.6 zginie w wypadku samochodowym to w Bangalore ten wskaznik jest 26 razy wyzszy. Kilka faktow o ruchu drogowym w Bangalore:

Zlozone lusterka boczne. W Bangalore kierowcy nie uzywaja lusterek. W zamian zachecaja innych uzytkownikow droog do uzycia klaksonu podczas wyprzedzania, tzn.: wiekszosc pojazdow ma wypisane na tyle 'sound horn' (przyp tlum: 'zapipkaj').
W Bangalore kierowcy nie uzywaja pasow ruchu. Ilosc pojazdow, ktora moze jechac na danej szerokosci jezdni jest odwrotna proporcja szerokosci tych pojazdow.
W Bangalore kierowcy nie uzywaja kierunkowskazow.
W Bangalore nie ma przejsc dla pieszych ani chodnikow i w zwiazku z tym piesi traktowani sa jako wolne i nieoswietlone pojazdy. Odkrylismy, ze najszybszym sposobem przedostania sie na druga strone ulicy jest wynajecie tuktuka.
Ach.. no i te krowy...

A wracajac do TukTukow. Dalismy rade wykrecic mala forme filmowa pt.: "Z kamera w TukTuku"

[ http://n.domaindlx.com/remekz/tuktuk.avi.remove_me
1. Nie pozwalaja mi niestety chowac avi, wiec po sciagnieciu prosze zmienic typ na avi
2. Dochodza sygnaly, ze The bandwidth quota for this website has been exceeded. The site will be back online within 12 hours. DomainDLX members are given a monthly bandwidth quota of 1000 MB with their free hosting accounts. Co znaczy, ze 100 osob juz sciagnelo film.. W co nie chce mi sie wierzyc. Pozostaje mi jednak wierzyc, ze jakos ten film bedzie dostepny.. Jak nie dzis, to jutro].

[ http://www.breakbeat.net/tuktuk.zip
1.Dzieki uprzejmosci Roba McMeekina (Courtesy of Rob McMeekin)]

Wycieczka do Maharajow w Mysore

W sobote 23/07/2005 pojechalismy z Halinka i Paulem pociagiem...

(ja tego Paula jeszcze dorwe w jego chwili slabosci) do Mysore. Dawnej siedzibie wladcow Karnataki.

Mysore jest nieco barwniejsze i nieco bardziej folkowe niz Bangalore.

"Targ w Mysore" by nawet tego cyne Hipka wyjebal z butoow ;)

[ http://n.domaindlx.com/remekz/remek_kreci.AVI.remove_me]

[ http://n.domaindlx.com/remekz/ups.AVI.remove_me
Mooj ulubiony - jak to jest w glowie Halinki]

Folklor nieposortowany

Indyjski Bugus' Linda (jak zgadujemy)

Ganesh(a).

Polak za granica

Przynajmniej tym moge dowiesc, ze znam jezyk ;)

Choc nieco sie wstydze